Zdjęcie: Drew Parker / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Игорь Лебединский · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Rudolphous · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Gołąbek czarniawy
Russula nigricans
Bardzo twardy, gruby kapelusz, biały za młodu i stopniowo czerniejący z wiekiem; rzadkie i grube blaszki po przecięciu najpierw czerwienieją, potem czernieją. Jadalne są tylko młode owocniki, starsze mają zbyt łykowaty miąższ.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
85 stwierdzeń z Polski, z 14 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 30 sierpnia 2026.
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (36), zachodniopomorskie (8), dolnośląskie (5).
GBIF uznaje Russula nigricans za synonim gatunku Russula adusta; liczymy tylko stwierdzenia zapisane pod nazwą Russula nigricans.
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Gołąbka gęstoblaszkowego łatwo pomylić z gołąbkiem czarniawym; najpewniejszą różnicą są blaszki — u gęstoblaszkowego gęste, u czarniawego rzadkie i grube. Czarniawy ma też ciemniejszy kapelusz i łagodniejszy miąższ. Oba po uszkodzeniu czerwienieją, a potem czernieją; czarniawy jest jadalny tylko młody.
Gołąbek czarniawy ma rzadkie, grube blaszki, a jego miąższ po uszkodzeniu najpierw czerwienieje, dopiero potem czernieje. Gołąbek białoczarny czernieje od dotyku od razu. Czarniawy jest jadalny tylko młody, białoczarny niejadalny.
Gołąbek czarniawy ma rzadkie, grube blaszki, a jego przecięty miąższ najpierw czerwienieje, potem czernieje. U gołąbka podpalanego kapelusz jest bledszy przy brzegu, a uszkodzony miąższ czerwienieje bardzo powoli i czernieje dopiero po wielu godzinach.
Więcej z kategorii Gołąbki
