Zdjęcie: Ron Pastorino / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Dr. Hans-Günter Wagner · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Raphaël Blo. · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Wodnicha biała
Hygrophorus eburneus
Cały owocnik biały, z wiekiem kości słoniowej; kapelusz 3–7 cm w wilgoci pokryty tak grubym śluzem, że wyślizguje się z palców. Blaszki rzadkie, zbiegające, zawsze czystobiałe. Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod bukami, także w parkach i na wapiennych łąkach. Jadalna, lecz mało wartościowa.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
52 stwierdzenia z Polski, z 10 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: listopad 2025.
Najwięcej stwierdzeń: zachodniopomorskie (10), małopolskie (8), wielkopolskie (8).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Wodnicha wonna bywa uważana za odmianę wodnichy białej. Odróżnia ją silny, charakterystyczny zapach, przypominający woń gąsienicy trociniarki, a starsze kapelusze żółkną lub różowieją; wodnicha biała pozostaje czystobiała i takiej woni nie ma.
Wodnicha biała jest cała czysto biała, bez kremowych i ochrowych odcieni, a jej kapelusz i trzon pokrywa gruby śluz. Wodnicha gładka ma mięsisty kapelusz z szerokim garbem, z wiekiem kremowy z ochrowym odcieniem, i suchy, gładki trzon.
Wodnicha świerkowa jest mniejsza (kapelusz do 4 cm), mniej oślizgła, z suchym lub lekko lepkim trzonem, i rośnie pod świerkami. Wodnicha biała ma kapelusz w wilgoci tak śluzowaty, że wyślizguje się z palców, i rośnie głównie pod bukami. Obie są jadalne.
Podobne są też: Kopułka śnieżna, Wodnicha grubopierścieniowa
Więcej z kategorii Wodnichowate
