Zdjęcie: (c) Kathleen Dobson, some rights reserved (CC BY) · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Kem Luther · CC BY-SA 4.0 · źródło: iNaturalist
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Wodnicha świerkowa
Hygrophorus piceae
Niewielka, śnieżnobiała wodnicha z lepkim kapeluszem 1–4 cm, rzadkimi białymi lub blado różowożółtymi blaszkami i trzonem bez śluzowatej osłony, u góry pokrytym watowatym nalotem. Miąższ bez zapachu – tym różni się od wodnichy pachnącej. W Polsce znana z nielicznych stanowisk, m.in. w Tatrach; jadalna, lecz mdła i śliska.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
1 stwierdzenie z Polski — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 1986 r..
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Wodnicha świerkowa nie ma zapachu, rośnie wyłącznie pod świerkami, a jej kapelusz jest lepki. Wilgotnica juchtowa wyraźnie pachnie skórą juchtową i rośnie w trawie na wilgotnych łąkach, pastwiskach i skrajach leśnych dróg.
Wodnicha wonna silnie pachnie, jakby gąsienicą trociniarki, a starsze kapelusze żółkną lub różowieją. Wodnicha świerkowa jest mniejsza, śnieżnobiała, bez zapachu, z trzonem u góry pokrytym watowatym nalotem; rośnie pod świerkami.
Wodnicha świerkowa jest mniejsza (kapelusz do 4 cm), mniej oślizgła, z suchym lub lekko lepkim trzonem, i rośnie pod świerkami. Wodnicha biała ma kapelusz w wilgoci tak śluzowaty, że wyślizguje się z palców, i rośnie głównie pod bukami. Obie są jadalne.
Podobne są też: Wodnicha grubopierścieniowa, Wodnicha pachnąca
Więcej z kategorii Wodnichowate
