Zdjęcie: Garrett Taylor / iNaturalist · CC0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Sven Pruul (Svencapoeira) · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Wodnicha grubopierścieniowa
Hygrophorus gliocyclus
Kapelusz 3–10 cm, kremowobiały do żółtawoochrowego, ciemniejszy pośrodku, bardzo śliski. Masywny, oślizgły trzon ma w górnej części śluzowatą strefę pierścieniową, zanikającą w suszy; blaszki rzadkie, zbiegające, z różowym odcieniem. Od września do listopada w borach sosnowych, rzadziej w buczynach. Jadalna po usunięciu śluzu.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
3 stwierdzenia z Polski, z 1 województwa — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2007 r.
Najwięcej stwierdzeń: małopolskie (3).
GBIF uznaje Hygrophorus gliocyclus za synonim gatunku Hygrophorus ligatus; liczymy tylko stwierdzenia zapisane pod nazwą Hygrophorus gliocyclus.
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Wodnicha grubopierścieniowa ma kremowy do żółtawoochrowego kapelusz, masywniejszy trzon ze śluzowatą strefą pierścieniową i rośnie w borach sosnowych. Wodnicha biała jest cała biała, bez śluzowatego pierścienia, i wybiera buki. Obie są jadalne.
Wodnicha grubopierścieniowa jest większa, beżowa lub kremowa, z masywnym, oślizgłym trzonem i śluzowatą strefą pierścieniową; rośnie w borach sosnowych. Wodnicha świerkowa jest drobna, śnieżnobiała, a jej trzon nie ma śluzowatej osłony. Obie są jadalne.
Więcej z kategorii Wodnichowate
