Zdjęcie: Dragonòt · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Vincent.lagardere · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Matej Frančeškin · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Wodnicha wonna
Hygrophorus cossus
Biały, w wilgoci silnie śluzowaty kapelusz 3–7 cm, u starszych owocników żółknący lub różowiejący; blaszki grube i rzadkie, białe, później kremowe. Najlepszą cechą jest silny, charakterystyczny zapach, przypominający woń gąsienicy trociniarki. Rośnie gromadnie od sierpnia do października w świerczynach i buczynach.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
9 stwierdzeń z Polski, z 3 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2021 r..
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (5), lubuskie (2), lubelskie (1).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Wodnicha wonna bywa uważana za odmianę wodnichy białej. Odróżnia ją silny, charakterystyczny zapach, przypominający woń gąsienicy trociniarki, a starsze kapelusze żółkną lub różowieją; wodnicha biała pozostaje czystobiała i takiej woni nie ma.
Wodnicha wonna silnie pachnie, jakby gąsienicą trociniarki, a starsze kapelusze żółkną lub różowieją. Wodnicha świerkowa jest mniejsza, śnieżnobiała, bez zapachu, z trzonem u góry pokrytym watowatym nalotem; rośnie pod świerkami.
Więcej z kategorii Pozostałe
