Częsta pomyłka
Wodnicha biała czy wodnicha wonna?
Jak je odróżnić: cechy obu gatunków obok siebie, ich sezon i siedlisko.
jadalny
niejadalnyWodnicha wonna to gatunek niejadalny — bez wartości kulinarnej albo o niepewnej jadalności. W atlasie „niejadalny” nie znaczy „bezpieczny”: jeśli nie masz pewności, co znalazłeś, nie zbieraj go.
Jak je odróżnić
Wodnicha wonna bywa uważana za odmianę wodnichy białej. Odróżnia ją silny, charakterystyczny zapach, przypominający woń gąsienicy trociniarki, a starsze kapelusze żółkną lub różowieją; wodnicha biała pozostaje czystobiała i takiej woni nie ma.
Cechy obok siebie
Sezon
Oba gatunki owocują od sierpnia do października — wtedy łatwo o pomyłkę.
Opisy
Wodnicha biała
Cały owocnik biały, z wiekiem kości słoniowej; kapelusz 3–7 cm w wilgoci pokryty tak grubym śluzem, że wyślizguje się z palców. Blaszki rzadkie, zbiegające, zawsze czystobiałe. Rośnie w lasach liściastych i mieszanych, głównie pod bukami, także w parkach i na wapiennych łąkach. Jadalna, lecz mało wartościowa.
Więcej o gatunku →Wodnicha wonna
Biały, w wilgoci silnie śluzowaty kapelusz 3–7 cm, u starszych owocników żółknący lub różowiejący; blaszki grube i rzadkie, białe, później kremowe. Najlepszą cechą jest silny, charakterystyczny zapach, przypominający woń gąsienicy trociniarki. Rośnie gromadnie od sierpnia do października w świerczynach i buczynach.
Więcej o gatunku →Te gatunki zestawiają artykuły Wikipedii: Hygrophorus eburneus (en), Wodnicha wonna (pl). Wskazówki, jak je odróżnić, napisaliśmy własnymi słowami.