Zdjęcie: Tony Hisgett from Birmingham, UK · CC BY 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Nina Filippova · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Nadezhda Kiseleva · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Yves Bas · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Opieńka cebulotrzonowa
Armillaria cepistipes
Kapelusz 4–12 cm, miodowożółty do brązowego, z ciemnymi łuseczkami, które z wiekiem zanikają; trzon do 20 cm z wyraźną, cebulowato rozdętą podstawą i mięsistym pierścieniem, od spodu brązowym i łuskowatym. Rośnie latem na pniach drzew, głównie liściastych. Jadalna wyłącznie po ugotowaniu i odlaniu wody – na surowo trująca, jak inne opieńki.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
10 stwierdzeń z Polski, z 6 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: listopad 2025.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (2), pomorskie (2), warmińsko-mazurskie (2).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Groźna jest pomyłka opieńki cebulotrzonowej z hełmówką jadowitą, która zawiera amanitynę i może zabić. Opieńka jest większa, ma ciemne łuseczki na kapeluszu, mięsisty pierścień i cebulowato rozdętą podstawę trzonu; hełmówka jest drobna, z nietrwałą strefą pierścieniową.
Opieńka cebulotrzonowa i opieńka żółtawa wyglądają niemal identycznie, zwłaszcza starsze owocniki; pewnie rozróżnia się je dopiero po zasięgu, żywicielu i cechach mikroskopowych. Obie mają rozdętą podstawę trzonu i są jadalne wyłącznie po ugotowaniu.
Więcej z kategorii Nadrzewne
