Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Herbert Baker / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Hamilton / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Dave W / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Lejkówka buławotrzonowa
Ampulloclitocybe clavipes
Inne nazwy: Białolejkówka buławotrzonowa
Kapelusz 4–7 cm, w wilgoci szarobrązowy do oliwkowoszarego, po wyschnięciu jasnoochrowy, z wiekiem wklęsły. Blaszki gęste, mocno zbiegające, białe, potem żółtawe; trzon u dołu wyraźnie maczugowato rozdęty, w środku miękki. Pospolita w lasach od maja do listopada. Spożyta razem z alkoholem wywołuje zatrucie; przypomina też gatunki trujące.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
223 stwierdzenia z Polski, z 15 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 25 września 2026.
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (28), podlaskie (9), śląskie (9).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Lejkówka szarawa jest większa od lejkówki buławotrzonowej, ma twardszy, kwaskowaty miąższ i kapelusz pokryty białawym nalotem. Buławotrzonowa jest ciemniejsza, ma mocno zbiegające blaszki i trzon u dołu wyraźnie maczugowato rozdęty; spożyta z alkoholem wywołuje zatrucie.
Lejkówka karbowana nawet u starszych okazów ma podwinięty, pofałdowany brzeg kapelusza i bardziej brązowoczerwone odcienie, a jej miąższ pachnie gorzkimi migdałami. Lejkówka buławotrzonowa ma trzon u dołu maczugowato rozdęty i szarobrązowy kapelusz; zjedzona z alkoholem wywołuje zatrucie.
Więcej z kategorii Pozostałe
