Zdjęcie: Gerhard Koller / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jezy Opioła · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: James Lindsey · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Lejkówka karbowana
Clitocybe costata
Inne nazwy: Lejkogłówka karbowana
Kapelusz 3–10 cm, szybko lejkowaty, czerwonawoochrowy, zamszowo-filcowy, z karbowanym, pofałdowanym brzegiem. Blaszki kremowe do skórzastoochrowych, częściowo rozwidlone; trzon włóknisto spękany. Miąższ słabo pachnie gorzkimi migdałami lub przyprawami. Rośnie od czerwca do września, zwłaszcza w górskich świerczynach; jadalna.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
10 stwierdzeń z Polski, z 4 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2024 r..
Najwięcej stwierdzeń: zachodniopomorskie (2), małopolskie (1), świętokrzyskie (1).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Lejkówka karbowana nawet u starszych okazów ma podwinięty, pofałdowany brzeg kapelusza i bardziej brązowoczerwone odcienie, a jej miąższ pachnie gorzkimi migdałami. Lejkówka buławotrzonowa ma trzon u dołu maczugowato rozdęty i szarobrązowy kapelusz; zjedzona z alkoholem wywołuje zatrucie.
Lejkówka łuseczkowata ma drobne, ciemniejsze łuseczki na kapeluszu, zwłaszcza za młodu, i mączny zapach. Lejkówka karbowana ma kapelusz bez łusek, zamszowo-filcowy, ze żłobionym, pofałdowanym brzegiem, a jej miąższ pachnie gorzkimi migdałami.
Lejkówka żółtobrązowa ma garbek na środku kapelusza, a jego brzeg jest słabiej pofalowany i tylko lekko karbowany. Lejkówka karbowana ma brzeg wyraźnie pofałdowany, kremowe do skórzastoochrowych blaszki i zapach gorzkich migdałów. Obie są jadalne.
Więcej z kategorii Pozostałe
