
Zdjęcie: Byrain / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Richard Sullivan · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Byrain / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Randy L. / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Twardziak muszlowy
Panus conchatus
Lejkowato wgłębiony, muszlowaty kapelusz jest młodo liliowy, a z wiekiem blaknie do barwy ochrowej i czerwonobrązowej, mimo blaszkowatego spodu należy do żagwiowców. Rośnie gromadnie na martwym drewnie brzóz, topól i dębów, głównie w wilgotnych lasach łęgowych; jadalny, choć uznawany za ciężkostrawny.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
109 stwierdzeń z Polski, z 12 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 30 sierpnia 2026.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (38), śląskie (15), pomorskie (12).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Boczniaczek pomarańczowożółty ma pomarańczowe, omszone kapelusze w gęstych, dachówkowatych kępach i przykry zapach. Twardziak muszlowy jest za młodu liliowy, potem ochrowy lub czerwonobrązowy, z lejkowato wgłębionym kapeluszem. Twardziak jest jadalny, boczniaczek nie.
Twardziak anyżkowy jest mniejszy, jasnożółty, wyraźnie pachnie anyżem i rośnie na opadłych gałęziach wierzb. Twardziak muszlowy ma muszlowaty kapelusz, za młodu liliowy, potem ochrowy do czerwonobrązowego, i rośnie gromadnie na drewnie brzóz, topól i dębów.
Twardziak szczeciniasty ma filcowaty kapelusz, za młodu mięsistoczerwony z fioletem, i krótki, boczny trzon, a twardziak muszlowy — lejkowato wgłębiony kapelusz, za młodu liliowy, z wiekiem ochrowy lub czerwonobrązowy. Oba rosną na martwym drewnie brzóz, topól i dębów; szczeciniasty nadaje się do jedzenia tylko młody.


