Zdjęcie: zaca / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Volker Fäßler · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: the tnihekr / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Stephen Russell / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Twardziak szczeciniasty
Lentinus strigosus
Inne nazwy: Łyczak szczeciniasty
Lejkowaty lub muszlowaty, filcowaty kapelusz 3–10 cm, za młodu mięsistoczerwony z fioletowym odcieniem, później ochrowożółty; wąskie, gęste blaszki głęboko zbiegają na krótki, boczny trzon. Rośnie na pniakach i martwych pniach brzóz, buków, topoli i dębów. Jadalny tylko za młodu, starszy staje się bardzo twardy; w Polsce rzadki.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
4 stwierdzenia z Polski, z 2 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2020 r..
Najwięcej stwierdzeń: podkarpackie (3), śląskie (1).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Wyblakłe okazy boczniaczka pomarańczowożółtego bywają mylone z twardziakiem szczeciniastym, ale boczniaczek zachowuje pomarańczowe blaszki nawet przy wypłowiałym kapeluszu i nieprzyjemnie pachnie. Twardziak ma filcowaty kapelusz i krótki, boczny trzon; boczniaczek jest niejadalny.
Twardziak szczeciniasty ma filcowaty kapelusz, za młodu mięsistoczerwony z fioletem, i krótki, boczny trzon, a twardziak muszlowy — lejkowato wgłębiony kapelusz, za młodu liliowy, z wiekiem ochrowy lub czerwonobrązowy. Oba rosną na martwym drewnie brzóz, topól i dębów; szczeciniasty nadaje się do jedzenia tylko młody.
Więcej z kategorii Pozostałe
