Zdjęcie: zaca · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: James Baker / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: James K. Lindsey · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Strzępiak stęchły
Inocybe bongardii
Inne nazwy: Włókniak stęchły
Płowy do jasnobrązowego kapelusz 3–5 cm, jedwabisty i kosmkowaty, na szczycie ciemniejszy, z rdzawymi i wiśniowoczerwonymi włókienkami; blaszki i trzon czerwienieją po uciśnięciu lub uszkodzeniu. Rośnie od lipca do października w parkach oraz lasach liściastych i mieszanych.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
19 stwierdzeń z Polski, z 8 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2021 r..
Najwięcej stwierdzeń: małopolskie (5), wielkopolskie (4), podlaskie (3).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Strzępiak stęchły bardzo przypomina gąskę krowią, ale ma owocowy zapach, a jego blaszki i trzon czerwienieją po uciśnięciu. Gąska krowia ma kudłaty brzeg kapelusza, biały wysyp zarodników i rośnie w górskich świerczynach. Strzępiak jest trujący, gąska gorzka i niejadalna.
Strzępiak stęchły i strzępiak gruszkowonny mają podobnie włóknisty, płowy do żółtobrązowego kapelusz i czerwienieją po uszkodzeniu. Gruszkowonny wyróżnia się silnym, słodkim zapachem gruszek lub jaśminu, a pewną różnicę w budowie blaszek widać pod mikroskopem. Oba uchodzą za trujące.
Strzępiak stęchły ma kapelusz niemal bez łusek, z mocniejszymi czerwonymi tonami, a jego blaszki i trzon czerwienieją po uciśnięciu. Strzępiak płowy jest łuseczkowaty, z długo podwiniętym brzegiem, i cuchnie zepsutym serem lub stęchłymi szmatami; różni je też zapach. Oba są trujące.
Więcej z kategorii Strzępiaki
