Zdjęcie: Gerhard Koller / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Björn S... · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: pinonbistro · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Strzępiak słodkogorzki
Inocybe dulcamara
Inne nazwy: Włośniak słodkogorzki
Kapelusz 2–5 cm, beżoworudy z oliwkowym odcieniem, suchy i kosmkowato-włóknisty, z długo podwiniętym brzegiem; blaszki z początku żółtooliwkowe, potem rdzawocynamonowe. Trzon kruchy, z włókienkami tworzącymi niekiedy strefy pierścieniowe. Rośnie od czerwca do września w różnych lasach, chętnie przy świerkach i olszach szarych.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
29 stwierdzeń z Polski, z 8 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2020 r.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (7), zachodniopomorskie (4), podlaskie (3).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Strzępiak słodkogorzki ma kapelusz beżoworudy z oliwkowym odcieniem, bez postrzępionych, odstających włókienek, i z długo podwiniętym brzegiem. Strzępiak poszarpany jest szarobrązowy do brązowego i pokryty odstającymi łuseczkami. Oba są trujące.
Strzępiak skórkowatopierścieniowy ma żółtobrązowy trzon gęsto pokryty odstającymi, brązowymi łuskami i bywa na nim kruchy pierścień. Strzępiak słodkogorzki ma trzon z włókienkami tworzącymi najwyżej strefy pierścieniowe, a kapelusz beżoworudy z oliwkowym odcieniem. Oba są trujące.
Więcej z kategorii Strzępiaki
