Zdjęcie: Lockhart McMann (lmcmann) · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Matthew Rozanoff · CC BY 4.0 · źródło: iNaturalist
Zdjęcie: no rights reserved · CC0 · źródło: iNaturalist
Zdjęcie: no rights reserved · CC0 · źródło: iNaturalist
Pieczarka drobnołuskowa
Agaricus benesii
Białawy kapelusz sinieje na czerwono po zranieniu, a niżej osadzony trzon pokrywają drobne łuski; rośnie charakterystycznie w lasach iglastych. Z uwagi na podobieństwo do gatunków parzących spożywanie wymaga dużej ostrożności.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
W bazie GBIF nie ma jeszcze stwierdzeń tego gatunku z Polski (stan na 18 października 2026). To nie znaczy, że tu nie rośnie — zwykle tylko tyle, że nikt go nie zgłosił.
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Agaricus squamuliferus jest włączany do pieczarki drobnołuskowej. Ma biały, włókienkowaty kapelusz z brązowiejącymi łuseczkami przy brzegu, a miąższ po przecięciu czerwienieje; rośnie pod dębami, świerkami i w trawie. Oba grzyby trzeba odróżniać od żółknących pieczarek.
Pieczarka drobnołuskowa po zranieniu czerwienieje, a pieczarka karbolowa wyraźnie żółknie, zwłaszcza u podstawy trzonu, i ma nieprzyjemny, karbolowy zapach oraz pierścień zgrubiały na brzegu. Drobnołuskowa rośnie w lasach iglastych, a jej trzon pokrywają drobne łuski. Karbolowa jest trująca.
Pieczarka solniskowa, podobnie jak pieczarka drobnołuskowa, czerwienieje po przekrojeniu, ale jest masywniejsza, ma solankowy zapach i rośnie w trawie – na wydmach, terenach przymorskich i solonych poboczach. Drobnołuskowa trzyma się lasów iglastych, a jej trzon pokrywają drobne łuski.
Więcej z kategorii Pieczarki
