Zdjęcie: Ron Pastorino (Ronpast) · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Nathan Wilson / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jozefsu · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jose Angel Urquia Goitia · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Pieczarka solniskowa
Agaricus bernardii
Biały, z wiekiem łuskowaty i popękany kapelusz; miąższ po przekrojeniu różowieje, ale nigdy nie żółknie, a całość ma wyczuwalną solankową woń. Rośnie na wydmach, terenach przymorskich i przydrożach solonych zimą; jadalność nie jest jednoznacznie potwierdzona.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
3 stwierdzenia z Polski — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 1980 r..
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Pieczarka solniskowa pachnie solanką, jej kapelusz z wiekiem łuszczy się i pęka, a miąższ po przekrojeniu różowieje. Pieczarka miejska ma podwójny pierścień, nie ma tej woni i nie przebarwia się na czerwonawo. Obie rosną przy drogach; miejska jest dobrym grzybem jadalnym, jadalność solniskowej nie jest pewna.
Pieczarka solniskowa, podobnie jak pieczarka drobnołuskowa, czerwienieje po przekrojeniu, ale jest masywniejsza, ma solankowy zapach i rośnie w trawie – na wydmach, terenach przymorskich i solonych poboczach. Drobnołuskowa trzyma się lasów iglastych, a jej trzon pokrywają drobne łuski.
Więcej z kategorii Pieczarki
