Lejkownik bezwonny

Pseudoclitocybe expallens

Inne nazwy: Lejkownik blady

Kapelusz 2–4 cm, szybko płaski i wklęsły, cienki, silnie higrofaniczny – w wilgoci szarobrązowy, po wyschnięciu jaśniejszy, z prążkowanym brzegiem. Blaszki głęboko zbiegające, białe, potem szare; miąższ wodnisty, bez zapachu. Rośnie od września do listopada w miejscach świetlistych: na skrajach lasów, polanach, łąkach i trawnikach. Jadalny.

Kategoria

Pozostałe

Sezon

wrzesień – listopad

Siedlisko

łąka

Na co patrzeć

Barwa kapelusza — brązowy. Kształt i fakturę porównaj ze zdjęciami.

Spód kapelusza — blaszki. To pierwsza rzecz, którą warto sprawdzić.

Siedlisko — łąka. Zwróć uwagę na to, co rośnie w promieniu kilku metrów.

Owocowanie — od września do listopada.

Sezon

sty

lut

mar

kwi

maj

cze

lip

sie

wrz

paź

lis

gru

W Polsce

4 stwierdzenia z Polski, z 2 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.

Ostatnie: 2016 r..

Najwięcej stwierdzeń: podkarpackie (1), śląskie (1).

Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF

Łatwo pomylić z

Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.

Lejkownik bezwonny

Lejkownik kubkowatokapeluszowy

Lejkownik kubkowatokapeluszowy jest większy i ciemniejszy od lejkownika bezwonnego, a brzeg kapelusza długo ma podwinięty. U bezwonnego podwinięty brzeg mają tylko bardzo młode okazy, kapelusz ma 2–4 cm, a wodnisty miąższ nie ma zapachu. Oba są jadalne.

Jadalnośćjadalnyjadalny

Kolor kapeluszabrązowybrązowy

Spód kapeluszablaszkiblaszki

Siedliskołąkamieszany, łąka, drewno

Zgłoś błąd w opisie