Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Eugene Popov · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: František ŠARŽÍK · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Lejkoporek olszowy
Gyrodon lividus
Kapelusz 3–12 cm, słomkowy do ochrowożółtawego, matowy, po uciśnięciu brązowiejący. Cienka warstwa drobnych, cytrynowożółtych rurek daleko zbiega na trzon – to najpewniejsza cecha – i po ugnieceniu sinieje. Rośnie pod olszami, nad wodami i na mokradłach, od sierpnia do października. Jadalny, ale w Polsce dość rzadki.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
40 stwierdzeń z Polski, z 10 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 3 października 2026. W ostatnich 30 dniach: 1 stwierdzenie — co jeszcze znaleziono.
Najwięcej stwierdzeń: małopolskie (8), zachodniopomorskie (8), wielkopolskie (7).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Lejkoporek olszowy ma drobne, cytrynowożółte rurki, które daleko zbiegają na trzon i sinieją po ugnieceniu; rośnie pod olszami nad wodą. Maślak sitarz ma duże, sitowate pory, śluzowaty kapelusz i miąższ, który nie zmienia barwy, a spotyka się go w lasach iglastych. Oba są jadalne.
Lejkoporek olszowy ma zamszowy, piaskowożółty kapelusz i krótkie, cytrynowożółte rurki silnie zbiegające na trzon; rośnie pod olszami na mokradłach. Złotak czerwonawy wyrasta na korzeniach drzew iglastych, a jego filcowaty kapelusz pęka na poletka. Złotak jest skrajnie rzadki.
Więcej z kategorii Pozostałe
