
Zdjęcie: Strobilomyces · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Shmarshall · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: walt sturgeon / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Lejkownik kubkowatokapeluszowy
Pseudoclitocybe cyathiformis
Kapelusz 4–10 cm, głęboko lejkowaty jak kielich, z podwiniętym brzegiem; w wilgoci ciemny, czekoladowo- lub kawowobrązowy, po wyschnięciu jasnokawowy. Blaszki rzadkie, grube, rozwidlone, zbiegające; trzon brązowy, u dołu maczugowato zgrubiały. Pojawia się późną jesienią w lasach i trawie, na próchnicy i butwiejącym drewnie. Jadalny.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
76 stwierdzeń z Polski, z 13 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: listopad 2025.
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (16), podlaskie (9), zachodniopomorskie (7).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Pieprzniczka szarawa ma białe, gęste blaszki, które po uciśnięciu przebarwiają się, a jej miąższ czerwienieje; kapelusz jest szary z fiołkowym odcieniem. Lejkownik kubkowatokapeluszowy ma ciemny, kawowy kapelusz i rzadkie, grube blaszki, a pojawia się późną jesienią.
Lejkownik kubkowatokapeluszowy jest większy i ciemniejszy od lejkownika bezwonnego, a brzeg kapelusza długo ma podwinięty. U bezwonnego podwinięty brzeg mają tylko bardzo młode okazy, kapelusz ma 2–4 cm, a wodnisty miąższ nie ma zapachu. Oba są jadalne.
Lejkówka żółtobrązowa ma bladoochrowy kapelusz z małym garbkiem i białe, gęste blaszki. Lejkownik kubkowatokapeluszowy jest ciemny, czekoladowy lub kawowy, ma kielichowaty kapelusz z podwiniętym brzegiem i rzadkie, rozwidlone blaszki, a pojawia się późną jesienią. Oba są jadalne.


