Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Björn S... · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Dr. Hans-Günter Wagner · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: gailhampshire · CC BY 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Pieniążnica szerokoblaszkowa
Megacollybia platyphylla
Inne nazwy: Lejkóweczka szerokoblaszkowa
Kapelusz 5–15 cm, płaski, szarobrązowy do dymnobrązowego, z wrośniętymi, promienistymi włókienkami. Blaszki bardzo szerokie, rzadkie, białawe; u nasady trzonu białe sznury grzybni, długie nawet na kilka metrów. Rośnie od maja do października na spróchniałym drewnie, głównie bukowym. Smak marny; część atlasów uznaje go za niejadalny lub trujący.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
167 stwierdzeń z Polski, z 14 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 7 sierpnia 2026.
Najwięcej stwierdzeń: zachodniopomorskie (34), wielkopolskie (33), małopolskie (14).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Lejkóweczkę postrzępioną zdarza się brać za pieniążnicę szerokoblaszkową. Lejkóweczka jest jednak wyraźnie mniejsza, z kapeluszem do 4 cm, rośnie w kępkach na drewnie świerków i jodeł, a jej blaszki łączą poprzeczne mostki; pieniążnica ma kapelusz 5–15 cm i białe sznury grzybni u nasady.
Pieniążnica szerokoblaszkowa ma bardzo szerokie, rzadkie, zawsze białe blaszki przyrośnięte do trzonu, a od nasady trzonu odchodzą białe sznury grzybni. Drobnołuszczak jeleni ma blaszki wolne, z wiekiem łososioworóżowe, i różowy wysyp zarodników. Drobnołuszczak jest jadalny, pieniążnicę część atlasów uznaje za niejadalną.
Więcej z kategorii Pozostałe
