Częsta pomyłka
Pieniążnica szerokoblaszkowa czy lejkóweczka postrzępiona?
Jak je odróżnić: cechy obu gatunków obok siebie, ich sezon i siedlisko.
warunkowo jadalny
niejadalnyLejkóweczka postrzępiona to gatunek niejadalny — bez wartości kulinarnej albo o niepewnej jadalności. W atlasie „niejadalny” nie znaczy „bezpieczny”: jeśli nie masz pewności, co znalazłeś, nie zbieraj go.
Także pieniążnica szerokoblaszkowa to gatunek tylko warunkowo jadalny — jadalny pod pewnym warunkiem albo budzący wątpliwości źródeł. Przeczytaj jego opis, zanim go zbierzesz.
Jak je odróżnić
Lejkóweczkę postrzępioną zdarza się brać za pieniążnicę szerokoblaszkową. Lejkóweczka jest jednak wyraźnie mniejsza, z kapeluszem do 4 cm, rośnie w kępkach na drewnie świerków i jodeł, a jej blaszki łączą poprzeczne mostki; pieniążnica ma kapelusz 5–15 cm i białe sznury grzybni u nasady.
Cechy obok siebie
Sezon
Oba gatunki owocują od czerwca do października — wtedy łatwo o pomyłkę.
Opisy
Pieniążnica szerokoblaszkowa
Kapelusz 5–15 cm, płaski, szarobrązowy do dymnobrązowego, z wrośniętymi, promienistymi włókienkami. Blaszki bardzo szerokie, rzadkie, białawe; u nasady trzonu białe sznury grzybni, długie nawet na kilka metrów. Rośnie od maja do października na spróchniałym drewnie, głównie bukowym. Smak marny; część atlasów uznaje go za niejadalny lub trujący.
Więcej o gatunku →Lejkóweczka postrzępiona
Kapelusz 1,5–4 cm, jasnoszary z szarobrązowym środkiem, pokryty promienistymi włókienkami, na świeżo tłustawy. Białe, rzadkie, zbiegające blaszki są połączone poprzecznymi mostkami. Miąższ cienki, o nieprzyjemnym, piżmowym zapachu i smaku. Rośnie latem i jesienią na martwym drewnie, zwłaszcza jodłowym i świerkowym, często zagrzebanym w ziemi.
Więcej o gatunku →Te gatunki zestawiają artykuły Wikipedii: Lejkóweczka postrzępiona (pl), Pieniążnica szerokoblaszkowa (pl). Wskazówki, jak je odróżnić, napisaliśmy własnymi słowami.