Zdjęcie: Dendrofil · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Gerhard Koller / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Xth-Floor · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Gołąbek rumiany
Russula pseudointegra
Mięsisty kapelusz 3–12 cm, początkowo czysto cynobrowoczerwony, szybko blednący do różowego z białawymi lub żółtawymi plamami; skórka częściowo zdzieralna. Miąższ ma ostry, piekący smak. Rośnie pod bukami, dębami i kasztanami, chętnie wśród traw w błotnistych miejscach i przy mokrych ścieżkach. Niejadalny, w Polsce rzadki.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
2 stwierdzenia z Polski, z 2 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2016 r..
Najwięcej stwierdzeń: mazowieckie (1), podlaskie (1).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Gołąbek rumiany ma biały trzon, a gołąbek śliczny — twardy trzon, często czerwonawo nabiegły. Nadgryź i wypluj: rumiany ostro piecze, śliczny smakuje drewnem lub terpentyną. Oba rosną pod bukami; rumiany jest niejadalny, śliczny warunkowo jadalny po moczeniu i sparzeniu.
Gołąbek rumiany jest bardzo podobny do gołąbka jutrzenkowego; ma kapelusz początkowo cynobrowy, szybko blednący do różowego z białawymi plamami, a jutrzenkowy — cielistoróżowy do pomarańczowożółtego. Różnią się też barwą trzonu i wysypu zarodników. Nadgryź i wypluj: rumiany piecze, jutrzenkowy jest słodkawy i jadalny.
Więcej z kategorii Pozostałe
