Zdjęcie: Gerhard Koller · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Garrett Taylor · CC0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Enrico Tomschke · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Strzępiak gwiaździstozarodnikowy
Inocybe asterospora
Silnie trujący. Kapelusz do 7 cm, stożkowaty, potem rozpostarty, włóknisty i pękający od brzegu; trzon oszroniony, u dołu rdzawobrązowy, zakończony białawą, wyraźnie obrzeżoną bulwką. Pospolity od lipca do października, najczęściej w towarzystwie buków, dębów, grabów i leszczyny. Podobny do strzępiaka porysowanego.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
75 stwierdzeń z Polski, z 9 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2021 r.
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (34), łódzkie (9), zachodniopomorskie (9).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Strzępiak plamisty ma ciemnobrązowy, kasztanowy kapelusz z białymi plamkami resztek osłony na szczycie i pęka słabo — w szczelinach nie widać jasnej skórki. Strzępiak gwiaździstozarodnikowy pęka od brzegu, a jego trzon kończy biaława, obrzeżona bulwka. Oba są trujące.
Strzępiak strzępkowaty ma jaśniejszy kapelusz z ostrzejszym garbem, białawy trzon i u dojrzałych okazów kapelusz popękany promieniście na całej powierzchni. Strzępiak gwiaździstozarodnikowy pęka od brzegu, a jego trzon kończy się obrzeżoną bulwką. Oba są silnie trujące.
Więcej z kategorii Strzępiaki
