Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Copyright ©2011 Byrain / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: gailhampshire · CC BY 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Dr. Hans-Günter Wagner · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Lejkówka zielonawa
Clitocybe odora
Kapelusz 5–10 cm o wyjątkowej, niebieskozielonej barwie, u starszych okazów blednącej; blaszki kremowe do zielonkawych, nieco zbiegające. Cały grzyb silnie pachnie anyżem, czym różni się od pierścieniaka grynszpanowego. Rośnie latem i jesienią pod olszami, brzozami i osikami; jadalna, raczej jako przyprawa.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
138 stwierdzeń z Polski, z 11 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: październik 2025.
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (31), zachodniopomorskie (6), podkarpackie (5).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Młode lejkówki zielonawe można pomylić z łysiczką niebieskozieloną. Łysiczka ma kapelusz okryty grubym, niebieskozielonym śluzem z białymi łuseczkami, ciemniejące blaszki i pierścień na trzonie, a nie pachnie anyżem; lejkówka silnie pachnie anyżem i ma kremowe do zielonkawych blaszki.
Wyblakłe owocniki lejkówki zielonawej bywają podobne do trującej lejkówki liściowej. Zielonawa ma jednak niebieskozielony odcień kapelusza, bez białych włókienek i mokrych plam, a cały grzyb silnie pachnie anyżem. Liściowa zawiera muskarynę.
Obie pachną anyżem, ale lejkówka zielonawa ma znacznie większy, 5–10 cm, niebieskozielony kapelusz i zielonkawe blaszki, a rośnie pod olszami, brzozami i osikami. Lejkówka dusząca jest drobna, beżowoszara do brązowej, a po wyschnięciu biaława.
Więcej z kategorii Pozostałe
