Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: James Lindsey · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Strobilomyces · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Richard Daniel / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Lejkówka dusząca
Clitocybe fragrans
Drobna lejkówka o kapeluszu 1–3,5 cm, silnie higrofanicznym – w wilgoci beżowoszarym do brązowego, po wyschnięciu białawym. Blaszki gęste, białawe; grzyb wyraźnie pachnie anyżem. Rośnie od lipca do października w lasach, zwłaszcza pod drzewami iglastymi. Łatwo ją pomylić ze śmiertelnie trującymi białymi lejkówkami bez zapachu anyżu.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
79 stwierdzeń z Polski, z 11 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: październik 2025.
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (27), pomorskie (5), zachodniopomorskie (5).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Lejkówka dusząca wyraźnie pachnie anyżem, a śmiertelnie trująca lejkówka jadowita tego zapachu nie ma. Jadowita rośnie w trawie na trawnikach i łąkach, dusząca w lasach, zwłaszcza pod drzewami iglastymi; drobnych białawych lejkówek bez anyżowej woni nie zbieraj.
Obie pachną anyżem, ale lejkówka zielonawa ma znacznie większy, 5–10 cm, niebieskozielony kapelusz i zielonkawe blaszki, a rośnie pod olszami, brzozami i osikami. Lejkówka dusząca jest drobna, beżowoszara do brązowej, a po wyschnięciu biaława.
Więcej z kategorii Pozostałe
