Zdjęcie: Pau Cabot · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Lejkówka szarobrązowa
Clitocybe alexandri
Inne nazwy: Lejkokrowiak szarobrązowy
Masywny kapelusz 4–14 cm, siwobrązowy do jasnobrązowego, z wklęsłym środkiem i długo podwiniętym brzegiem; trzon krępy, z korkowatą skórką i brązowawymi łuseczkami. Rośnie wśród mchów pod świerkami, chętnie na wapieniu i w górach. Jadalna, ale ma trujących sobowtórów, więc jest grzybem tylko dla doświadczonych.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
5 stwierdzeń z Polski — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 1974 r.
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Gąsówka szarobrązowa jest mniejsza od lejkówki szarobrązowej, ma blaszki przyrośnięte lub tylko lekko zbiegające i mączny zapach. Lejkówka ma masywny kapelusz z długo podwiniętym brzegiem i krępy trzon o korkowatej skórce z brązowawymi łuseczkami.
Lejkówka szarawa ma szary kapelusz bez okrągłych plam, o mocnym, charakterystycznym zapachu, i rośnie masowo późną jesienią w buczynach i świerczynach. Lejkówka szarobrązowa ma kapelusz siwobrązowy z długo podwiniętym brzegiem i krępy trzon o korkowatej skórce. Obie są tylko warunkowo jadalne.
Więcej z kategorii Pozostałe
