Zdjęcie: Ryan Hodnett · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Susulyka · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Matt Welter / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Rocky Houghtby from Chicago, Il, USA · CC BY 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Bokownik wiązowy
Hypsizygus ulmarius
Duży, wypukły kapelusz w odcieniach białawych i kremowych osadzony jest na białym, walcowatym trzonie bez pierścienia; owocniki bywają pojedyncze i osiągają nawet 30 cm średnicy. Rośnie na żywych i martwych wiązach oraz innych drzewach liściastych w parkach i przy drogach; grzyb jadalny, uprawiany jako alternatywa dla boczniaka.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
42 stwierdzenia z Polski, z 11 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2024 r.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (9), pomorskie (6), warmińsko-mazurskie (5).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Lejkownica nadrzewna jest mniejsza, kredowobiała, jakby oprószona mąką, i wyrasta z dziupli oraz ubytków w drewnie. Bokownik wiązowy ma duży, kremowobiały kapelusz, nawet do 30 cm, na walcowatym trzonie. Bokownik jest jadalny, lejkownica niejadalna i rzadka.
Bokownik wiązowy często rośnie pojedynczo i osiąga nawet 30 cm, zwykle na wiązach w parkach i przy drogach. Shimeji częściej tworzy kępy, a jego twardy miąższ ma ostry zapach, który znika po ugotowaniu. Oba są jadalne i oba się uprawia.
Więcej z kategorii Boczniakowate
