Zdjęcie: Beentree · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Bernd Haynold · CC BY-SA 2.5 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Dr. Hans-Günter Wagner · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Sacha47 · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Smardz stożkowaty
Morchella conica
Nazwa historycznie używana dla stożkowatej formy smardza, o jajowatej u nasady główce z nieregularnymi jamkami między żeberkami. Współczesna polska systematyka traktuje ją jako formę smardza jadalnego; rośnie wiosną w lasach liściastych, łęgach i na łąkach, jadalny wyłącznie po ugotowaniu (surowy jest toksyczny).
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
154 stwierdzenia z Polski, z 14 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2022 r.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (55), śląskie (28), wielkopolskie (11).
GBIF uznaje Morchella conica za synonim gatunku Morchella esculenta; liczymy tylko stwierdzenia zapisane pod nazwą Morchella conica.
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Smardz stożkowaty to dawna nazwa stożkowatej formy smardza jadalnego; dziś polska systematyka nie wyodrębnia go jako osobnego gatunku. Ma główkę z nieregularnymi jamkami między żeberkami i rośnie wiosną w łęgach i na łąkach. Na surowo jest toksyczny — jeść tylko po ugotowaniu.
Smardz wyniosły ma smukłą główkę równej szerokości z trzonem i z przylegającym brzegiem, a smardz stożkowaty — główkę wyraźnie szerszą od trzonu, z brzegiem odstającym na kształt łuku. Stożkowaty jest jadalny tylko po ugotowaniu, a wyniosły jest w Polsce częściowo chroniony.
Więcej z kategorii Smardzowate
