
Zdjęcie: Irene Andersson / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Strobilomyces · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Björn S... · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Matej Frančeškin · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Mleczaj niesmaczny
Lactarius insulsus
Żółtopomarańczowy kapelusz z gęstymi, koncentrycznymi pręgami, spotykany najczęściej pod topolami i dębami. Obfite białe mleczko jest bardzo ostre i gorzkie, dlatego grzyb ten uważa się za niejadalny.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
3 stwierdzenia z Polski, z 2 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2011 r..
Najwięcej stwierdzeń: pomorskie (1), wielkopolskie (1).
GBIF uznaje Lactarius insulsus za synonim gatunku Lactarius zonarius; liczymy tylko stwierdzenia zapisane pod nazwą Lactarius insulsus.
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Mleczaj pręgowany i mleczaj niesmaczny bywają traktowane jako jeden gatunek: oba mają kapelusz w koncentryczne pręgi i rosną pod dębami. Niesmaczny bywa opisywany jako żółtopomarańczowy, spotykany też pod topolami, z bardzo ostrym i gorzkim mleczkiem; pręgowany uchodzi za trujący.
Mleczaj najostrzejszy i mleczaj niesmaczny bywają mylone. Najostrzejszy ma jaśniejszy, białawoochrowy kapelusz z mniej wyraźnymi strefami i trzon bez plamek, a niesmaczny — żółtopomarańczowy kapelusz w gęste pręgi. Najostrzejszy rośnie na wapiennych glebach pod dębami, bukami i grabami, niesmaczny częściej pod topolami.
Mleczko trującego mleczaja złocistego w kilka minut żółknie na złoto, a kapelusz jest łososioworóżowy z bladymi strefami. Mleczaj niesmaczny ma gęste, koncentryczne pręgi na żółtopomarańczowym kapeluszu i białe mleczko, które nie zmienia barwy, za to bardzo pali.


