Zdjęcie: Flocci Nivis · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Henk Monster · CC BY 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Michel Langeveld · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Markus Krieger · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Łycznik białawy
Panellus mitis
Drobny, białawy, muszlowaty lub nerkowaty kapelusz 1–2 cm na krótkim, bocznym trzonku; z wiekiem przybiera odcień gliniastobrązowy. Lepką skórkę łatwo ściągnąć, blaszki białe i gęste. Rośnie od jesieni do wiosny na martwych gałęziach drzew iglastych, często w stosach chrustu; niejadalny.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
43 stwierdzenia z Polski, z 10 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: listopad 2025.
Najwięcej stwierdzeń: pomorskie (6), mazowieckie (3), podlaskie (3).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Łycznik białawy bywa mylony z bokówką białą, ale jest wyraźnie mniejszy (1–2 cm) i ma krótki, boczny trzonek; bokówka trzonu nie ma i tworzy większe, uchowate kapelusze. Oba rosną na drewnie iglastym; łycznik jest niejadalny, a jadalność bokówki budzi poważne wątpliwości.
Łycznika białawego można wziąć za ciżmówkę miękką, ale ma on krótki, boczny trzonek i białe, gęste blaszki, a rośnie od jesieni do wiosny na gałęziach drzew iglastych. Ciżmówka jest bez trzonu, jej blaszki brązowieją, a spotyka się ją na drewnie liściastym.
Więcej z kategorii Pozostałe
