
Zdjęcie: Irene Andersson / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Richard Daniel / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Strobilomyces · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Matej Frančeškin · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Łuskwiak słomkowy
Pholiota gummosa
Kapelusz 2–5 cm, kremowy do beżowego z żółtawym, słomkowym lub zielonkawym odcieniem, pokryty ochrowymi, włóknistymi łuskami, które deszcz łatwo zmywa; w wilgoci lepki. Trzon kremowy, u nasady czerwonawy. Rośnie od lata do jesieni na martwym drewnie, często zakopanym, przez co zdaje się wyrastać z ziemi lub trawy; niejadalny.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
52 stwierdzenia z Polski, z 12 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: październik 2025.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (14), zachodniopomorskie (6), mazowieckie (5).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Łuskwiak śluzowaty jest znacznie bardziej oślizgły, z kłaczkami osłony zatopionymi w śluzie, a jego miąższ pachnie rzodkwią. Łuskwiak słomkowy ma żółtawy lub zielonkawy odcień, łuski łatwo zmywane przez deszcz i trzon czerwonawy u nasady.
Łuskwiaki słomkowy i wierzbowy są bardzo podobne zarówno gołym okiem, jak i pod mikroskopem, a część stanowisk wierzbowego to pewnie pomylony słomkowy. Najłatwiej rozróżnić je po siedlisku: wierzbowy rośnie w miejscach podmokłych na szczątkach sitów, pałki i trzciny, a słomkowy na zakopanym drewnie.
Łuskwiak nastroszony ma dużo większe, odstające łuski i rośnie najczęściej u podstawy żywych pni. Słomkowy jest mniejszy, kremowy do beżowego, z ochrowymi, łatwo zmywanymi łuseczkami, i wyrasta z zakopanego drewna, jakby z ziemi.
Podobne są też: Łuskwiak śliski


