Borowik wilczy

Rubroboletus lupinus

Ciepłolubny gatunek rosnący w świetlistych lasach liściastych pod dębami i bukami. Podobnie jak inne krwistoborowiki ma czerwone rurki i najpewniej działa trująco, choć jego toksyczność nie jest w pełni poznana.

Kategoria

Borowiki

Sezon

lipiec – wrzesień

Siedlisko

las liściasty

Na co patrzeć

Barwa kapelusza — brązowy. Kształt i fakturę porównaj ze zdjęciami.

Spód kapelusza — rurki. To pierwsza rzecz, którą warto sprawdzić.

Siedlisko — las liściasty. Zwróć uwagę na to, co rośnie w promieniu kilku metrów.

Owocowanie — od lipca do września.

Sezon

sty

lut

mar

kwi

maj

cze

lip

sie

wrz

paź

lis

gru

W Polsce

W bazie GBIF nie ma jeszcze stwierdzeń tego gatunku z Polski (stan na 18 października 2026). To nie znaczy, że tu nie rośnie — zwykle tylko tyle, że nikt go nie zgłosił.

Łatwo pomylić z

Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.

Borowik wilczy

Borowik ceglastopory odmiana żonkilowa

Borowik wilczy ma gładki trzon, a odmiana żonkilowa borowika ceglastoporego — żółty trzon gęsto pokryty ceglastymi kropkami. Oba mają czerwone pory i rosną pod dębami i bukami. Wilczy najpewniej jest trujący, a żonkilowa nadaje się do jedzenia tylko po dokładnym ugotowaniu.

Jadalnośćtrującywarunkowo jadalny

Kolor kapeluszabrązowybrązowy

Spód kapeluszarurkirurki

Siedliskoliściastyliściasty

Dokładne porównanie: Borowik ceglastopory odmiana żonkilowa czy borowik wilczy? →

Zgłoś błąd w opisie