Zdjęcie: Karelj · Public domain · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: AL'S · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Julian Robichaux · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Matej Frančeškin · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Siedzuń jodłowy
Sparassis nemecii
Inne nazwy: Siedzuń dębowy
Takson obecnie włączany do siedzunia dębowego. Tworzy duże, kuliste skupienia szerokich, falistych płatów, białych za młodu, później słomkowożółtych, o białym, łagodnym miąższu bez zapachu. Wyrasta od sierpnia do października u korzeni drzew, m.in. jodeł, świerków i buków; jadalny, ale rzadki i objęty ochroną.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
12 stwierdzeń z Polski, z 3 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2008 r.
Najwięcej stwierdzeń: małopolskie (7), podkarpackie (4), łódzkie (1).
GBIF uznaje Sparassis nemecii za synonim gatunku Sparassis brevipes; liczymy tylko stwierdzenia zapisane pod nazwą Sparassis nemecii.
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Siedzuń jodłowy jest dziś włączany do siedzunia dębowego i ma takie same szerokie, faliste płaty, białe za młodu, potem słomkowożółte. Bywa notowany u korzeni jodeł i świerków; oba są jadalne, ale rzadkie i chronione.
Więcej z kategorii Nadrzewne
