Zdjęcie: AL'S · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Julian Robichaux · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Matej Frančeškin · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Siedzuń dębowy
Sparassis brevipes
Duży, kulisty owocnik 10–50 cm z szerokich, falistych, często strefowanych płatów, za młodu białych, później słomkowożółtych; miąższ biały, łagodny, bez zapachu. Od siedzunia sosnowego jest jaśniejszy, o szerszych i mniej kędzierzawych płatach. Rośnie od sierpnia do października u korzeni buków, dębów i drzew iglastych; jadalny, rzadki i chroniony.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
103 stwierdzenia z Polski, z 11 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 26 września 2026. W ostatnich 30 dniach: 1 stwierdzenie — co jeszcze znaleziono.
Najwięcej stwierdzeń: małopolskie (40), podkarpackie (36), dolnośląskie (6).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Siedzuń jodłowy jest dziś włączany do siedzunia dębowego i ma takie same szerokie, faliste płaty, białe za młodu, potem słomkowożółte. Bywa notowany u korzeni jodeł i świerków; oba są jadalne, ale rzadkie i chronione.
Siedzuń dębowy jest jaśniejszy od siedzunia sosnowego, a jego płaty są szersze, mniej kędzierzawe i często strefowane. Sosnowy przypomina kalafior z mocno pofałdowanych, ząbkowanych płatów i rośnie u nasady sosen. Oba są jadalne, ale dębowy jest chroniony.
Więcej z kategorii Nadrzewne
