Psilocybe stuntzii

Łysiczka z północno-zachodniej Ameryki Północnej, rosnąca gromadnie na zrębkach i korze drzew iglastych, w ściółkowanych ogrodach i na świeżo ułożonej darni. Kapelusz 0,5–3,5 cm, kasztanowobrązowy, w wilgoci lepki, blednący do żółtawego, po uszkodzeniu zielononiebieski. Zawiera psylocybinę i psylocynę – trujący, halucynogenny.

Kategoria

Łysiczki

Sezon

lipiec – grudzień

Siedlisko

drewno, łąka

Na co patrzeć

Barwa kapelusza — brązowy. Kształt i fakturę porównaj ze zdjęciami.

Spód kapelusza — blaszki. To pierwsza rzecz, którą warto sprawdzić.

Siedlisko — drewno, łąka. Zwróć uwagę na to, co rośnie w promieniu kilku metrów.

Owocowanie — od lipca do grudnia.

Sezon

sty

lut

mar

kwi

maj

cze

lip

sie

wrz

paź

lis

gru

W Polsce

W bazie GBIF nie ma jeszcze stwierdzeń tego gatunku z Polski (stan na 18 października 2026). To nie znaczy, że tu nie rośnie — zwykle tylko tyle, że nikt go nie zgłosił.

Łatwo pomylić z

Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.

Psilocybe stuntzii

Hełmówka jadowita

Psilocybe stuntzii z Ameryki Północnej bardzo przypomina śmiertelnie trującą hełmówkę jadowitą – zbieracze, którzy wzięli hełmówkę za tę łysiczkę, ulegali zatruciom. Łysiczka po uszkodzeniu przebarwia się na zielononiebiesko, a hełmówka ma rdzawobrązowe blaszki i strefę pierścieniową.

Jadalnośćtrującytrujący

Kolor kapeluszabrązowybrązowy

Spód kapeluszablaszkiblaszki

Siedliskodrewno, łąkadrewno, liściasty, iglasty

Zgłoś błąd w opisie