Zdjęcie: Anneli Salo · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Gunnar Creutz · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Vesa Oikonen · CC0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Michel Langeveld · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Pawężnica psia
Peltigera canina
Duża, do 20 cm szeroka plecha z miękkich, zaokrąglonych płatów o falistych brzegach, gładka, szara do brązowawej, filcowata tylko przy krawędziach. Spód białawy z żyłkami i licznymi chwytnikami; brązowe, siodełkowate owocniki na końcach płatów. Rośnie na ziemi, wśród mchów i u nasady pni; w Polsce rzadka, częściowo chroniona.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
509 stwierdzeń z Polski, z 15 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 3 października 2026. W ostatnich 30 dniach: 1 stwierdzenie — co jeszcze znaleziono.
Najwięcej stwierdzeń: pomorskie (107), podlaskie (48), zachodniopomorskie (34).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Pawężnica pergaminowa ma cienką plechę z rozwidlonych płatów 2–4 cm i biały spód z wąskimi, mocno wypukłymi żyłkami, a pawężnica psia — dużą, do 20 cm, z miękkich, zaokrąglonych płatów filcowatych przy krawędziach. Różnią się też rozgałęzieniem chwytników na spodzie.
Pawężnica rudawa ma na spodzie ciemne chwytniki, a pawężnica psia jasne i rozgałęzione. Rudawa tworzy też mniejsze rozetki z płatów o podwiniętych ku górze brzegach, często biało oprószone, i rośnie w suchych, nasłonecznionych miejscach.
Pawężnicę węgierską odróżnia od psiej budowa chwytników na spodzie plechy: u węgierskiej są nierozgałęzione, u psiej liczne i rozgałęzione. Pawężnica psia tworzy dużą, do 20 cm, plechę z miękkich, zaokrąglonych płatów.
Więcej z kategorii Porosty
