Zdjęcie: Ryane Snow / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Randal · CC0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Ron Pastorino / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Paul Harrison · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Pawężnica pergaminowa
Peltigera membranacea
Cienka, listkowata plecha z rozwidlonych, falistych płatów długości 2–4 cm; na sucho szaroniebieska, szara lub brązowa, po zwilżeniu niebieskoszara do czarnozielonej. Spód biały z wąskimi, mocno wypukłymi żyłkami i pędzelkowatymi chwytnikami; owocniki często jaskrawo brązowopomarańczowe. W Polsce rzadka i ściśle chroniona.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
32 stwierdzenia z Polski, z 6 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2021 r.
Najwięcej stwierdzeń: pomorskie (15), zachodniopomorskie (7), wielkopolskie (4).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Na sucho pawężnica pergaminowa przypomina łuseczkowatą, ale ma cienką plechę z mniejszych płatów, 2–4 cm, i spód z wąskimi, mocno wypukłymi żyłkami. Pawężnica łuseczkowata ma kruche, sztywne płaty o wzniesionych brzegach, obsiadłe drobnymi łuseczkami.
Pawężnica pergaminowa ma cienką plechę z rozwidlonych płatów 2–4 cm i biały spód z wąskimi, mocno wypukłymi żyłkami, a pawężnica psia — dużą, do 20 cm, z miękkich, zaokrąglonych płatów filcowatych przy krawędziach. Różnią się też rozgałęzieniem chwytników na spodzie.
Więcej z kategorii Porosty
