Zdjęcie: Amanita_strobiliformis_110828wa.JPG: Strobilomyces derivative work: Ak ccm · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: GLJIVARSKO DRUSTVO NIS from Serbia · CC BY 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Giorgio Michele · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Strobilomyces · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Muchomor szyszkowaty
Amanita strobiliformis
Bardzo duży, kremowobiały kapelusz pokryty grubymi, płatowatymi łuskami, gruby pierścień i głęboko osadzona, bulwiasta podstawa trzonu. Rzadki, rośnie w lasach liściastych i na ich skrajach; różne kraje oceniają jego jadalność odmiennie.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
57 stwierdzeń z Polski, z 12 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 12 września 2026.
Najwięcej stwierdzeń: zachodniopomorskie (10), pomorskie (9), wielkopolskie (8).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Muchomora szyszkowatego łatwo pomylić ze śmiertelnie trującym muchomorem jadowitym. Szyszkowaty jest bardzo duży, ma kremowobiały kapelusz pokryty grubymi, płatowatymi łuskami i gruby pierścień, a rośnie w lasach liściastych; jadowity jest czysto biały, z włóknisto-łuskowatym trzonem i strzępiastą pochwą.
Muchomor szyszkowaty jest masywniejszy, ma na kapeluszu duże, grube, ale płaskie łaty i zwisające z brzegu resztki osłony. Muchomora jeżowatego pokrywają ostre, kolczaste brodawki, jego blaszki z wiekiem żółkną, a zapach jest nieprzyjemny; rośnie pod bukami na zasadowych glebach.
Więcej z kategorii Muchomory
