Zdjęcie: Karelj · Public domain · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Guido Gerding · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Jerzy Opioła · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Hans Hillewaert · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Koźlarz dębowy
Leccinum quercinum
Pomarańczowoceglasty kapelusz i biały trzon najeżony drobnymi łuseczkami, które z czasem rdzewieją. Rośnie w symbiozie z dębami; podczas gotowania ciemnieje, dlatego marynuje się go z dodatkiem octu.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
16 stwierdzeń z Polski, z 4 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2024 r.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (11), śląskie (3), mazowieckie (1).
GBIF uznaje Leccinum quercinum za synonim gatunku Leccinum aurantiacum; liczymy tylko stwierdzenia zapisane pod nazwą Leccinum quercinum.
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Koźlarz dębowy bywa uznawany za odmianę koźlarza czerwonego. Różni je drzewo: dębowy rośnie z dębami, czerwony wyłącznie pod osiką; kapelusz dębowego jest bardziej pomarańczowoceglasty, a łuseczki na trzonie z czasem rdzewieją. Oba są jadalne.
Więcej z kategorii Koźlarze
