Inocybe dunensis

Strzępiak bez polskiej nazwy, o słabo udokumentowanym wyglądzie i siedlisku. Do jego oznaczenia niezbędny jest mikroskop; jak niemal wszystkie strzępiaki nie nadaje się do jedzenia.

Kategoria

Strzępiaki

Sezon

sierpień – październik

Siedlisko

las mieszany

Na co patrzeć

Barwa kapelusza — brązowy. Kształt i fakturę porównaj ze zdjęciami.

Spód kapelusza — blaszki. To pierwsza rzecz, którą warto sprawdzić.

Siedlisko — las mieszany. Zwróć uwagę na to, co rośnie w promieniu kilku metrów.

Owocowanie — od sierpnia do października.

Sezon

sty

lut

mar

kwi

maj

cze

lip

sie

wrz

paź

lis

gru

W Polsce

1 stwierdzenie z Polski, z 1 województwa — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.

Ostatnie: 1973 r..

Najwięcej stwierdzeń: podlaskie (1).

Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF

Łatwo pomylić z

Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.

Inocybe dunensis

Strzępiak brązowożółtawy

Inocybe dunensis jest podobny do strzępiaka brązowożółtawego, ale słabo opisany i bez mikroskopu nie da się ich rozróżnić. Brązowożółtawy ma stożkowaty kapelusz, włóknisty i pękający ku brzegowi, oraz oszroniony trzon z małą bulwką. Żadnego strzępiaka nie zbieraj.

Jadalnośćtrującytrujący

Kolor kapeluszabrązowybrązowy

Spód kapeluszablaszkiblaszki

Siedliskomieszanyliściasty, mieszany

Zgłoś błąd w opisie