Zdjęcie: James Baker (cepecity) · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Eva Skific / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Pitxiquin · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Christophe Quintin · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Gąska czerwieniejąca
Tricholoma orirubens
Kapelusz gęsto pokryty siwoczarnymi łuskami na jasnym tle, a blaszki i miąższ z czasem wyraźnie czerwienieją po uszkodzeniu. Rośnie pod dębami i bukami, głównie na glebach wapiennych; grzyb jadalny, w Polsce rzadki i zagrożony.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
7 stwierdzeń z Polski, z 4 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2014 r..
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (3), małopolskie (1), pomorskie (1).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Gąska tygrysia ma białawy kapelusz z ciemnoszarymi łuskami ułożonymi w koncentryczne kręgi i jest większa od gąski czerwieniejącej. Czerwieniejąca ma drobniejsze łuski, różowawe blaszki i miąższ, który po uszkodzeniu powoli czerwienieje. Tygrysia jest silnie trująca — powoduje gwałtowne wymioty i biegunkę.
Gąskę czerwieniejącą zdradza to, że przecięta lub zgnieciona po pewnym czasie nabiera czerwonawej barwy, a blaszki dorosłych owocników są różowawe. Gąska czarnołuskowa ma kapelusz jeszcze gęściej pokryty łuskami i jest bardzo rzadka; jej jadalność nie jest pewna.
Gąska ziemistoblaszkowa ma kapelusz raczej filcowato-włosisty niż łuskowaty, białe, z wiekiem popielate blaszki i rośnie głównie pod sosnami. Gąska czerwieniejąca trzyma się dębów i buków, a jej uszkodzone blaszki i miąższ po czasie czerwienieją. Obie są jadalne.
Więcej z kategorii Gąski
