Częsta pomyłka
Rhizopogon roseolus czy piestrówka różowawa?
Jak je odróżnić: cechy obu gatunków obok siebie, ich sezon i siedlisko.
warunkowo jadalny
niejadalnyPiestrówka różowawa to gatunek niejadalny — bez wartości kulinarnej albo o niepewnej jadalności. W atlasie „niejadalny” nie znaczy „bezpieczny”: jeśli nie masz pewności, co znalazłeś, nie zbieraj go.
Także Rhizopogon roseolus to gatunek tylko warunkowo jadalny — jadalny pod pewnym warunkiem albo budzący wątpliwości źródeł. Przeczytaj jego opis, zanim go zbierzesz.
Jak je odróżnić
Piestrówka różowawa i Rhizopogon roseolus bywają traktowane jako jeden gatunek: to bulwiaste owocniki na nagiej ziemi pod sosnami i jodłami, różowiejące i ciemniejące do czerwonobrązowych. Piestrówka bywa opisywana z lekko benzynowym zapachem wnętrza.
Cechy obok siebie
Sezon
Oba gatunki owocują od lipca do października — wtedy łatwo o pomyłkę.
Opisy
Rhizopogon roseolus
Kulista lub gruszkowata bulwka do 4 cm, z korzeniastymi sznurami grzybni u podstawy, biała, szybko różowiejąca i ciemniejąca do czerwonobrązowej; wnętrze gąbczaste, białawe, potem żółtawe. Rośnie od lipca do października pod sosnami i jodłami, na nagiej ziemi i poboczach leśnych dróg. W Polsce uznawana za niejadalną, w Japonii ceniona jako przysmak.
Więcej o gatunku →Piestrówka różowawa
Bulwiasty owocnik do 4 cm, przytwierdzony nitkami grzybni, początkowo białawy, potem żółtawy lub różowawy, w końcu czerwonobrązowy, o marmurkowatej powierzchni; uszkodzony czerwienieje. Wnętrze gąbczaste, z drobnymi komorami, czasem lekko pachnie benzyną. Od lipca do października pod sosnami i jodłami, na nagiej ziemi i leśnych drogach; niejadalna.
Więcej o gatunku →Te gatunki zestawia artykuł Wikipedii: Piestrówka różowawa (pl). Wskazówki, jak je odróżnić, napisaliśmy własnymi słowami.