Częsta pomyłka
Piestrzenica infułowata czy piestrzenica pośrednia?
Jak je odróżnić: cechy obu gatunków obok siebie, ich sezon i siedlisko.
warunkowo jadalny
niejadalnyPiestrzenica pośrednia to gatunek niejadalny — bez wartości kulinarnej albo o niepewnej jadalności. W atlasie „niejadalny” nie znaczy „bezpieczny”: jeśli nie masz pewności, co znalazłeś, nie zbieraj go.
Także piestrzenica infułowata to gatunek tylko warunkowo jadalny — jadalny pod pewnym warunkiem albo budzący wątpliwości źródeł. Przeczytaj jego opis, zanim go zbierzesz.
Jak je odróżnić
Piestrzenica pośrednia jest gołym okiem prawie nie do odróżnienia od piestrzenicy infułowatej. Bywa mniejsza, ciemniejsza, z fioletowobrązowym odcieniem i rośnie na piaszczystej glebie, a infułowata – na próchniejącym drewnie; pewność daje mikroskop. Żadnej z nich nie zbieraj.
Cechy obok siebie
Sezon
Oba gatunki owocują od sierpnia do października — wtedy łatwo o pomyłkę.
Opisy
Piestrzenica infułowata
Nieregularnie pofałdowana, kasztanowato-czerwonobrązowa główka z dwiema uniesionymi ku górze fałdami przypominającymi biskupią infułę, osadzona na białym, pustym trzonie. W przeciwieństwie do innych piestrzenic owocuje późnym latem i jesienią, głównie w górskich lasach iglastych na butwiejącym drewnie; uchodzi za jadalną, lecz może zawierać gyromitrynę, więc lepiej jej nie zbierać.
Więcej o gatunku →Piestrzenica pośrednia
Siodłowata główka z kilkoma nieregularnymi fałdami, ciemnobrązowa do niemal czarnej, u młodych owocników z fioletowym odcieniem, na jasnym, niereberkowanym trzonie. Rzadki, chroniony gatunek borów sosnowych na piaszczystych glebach z próchniejącym drewnem, prawie nie do odróżnienia gołym okiem od piestrzenicy infułowatej; jak inne piestrzenice, lepiej go nie zbierać.
Więcej o gatunku →Te gatunki zestawiają artykuły Wikipedii: Piestrzenica infułowata (pl), Piestrzenica pośrednia (pl). Wskazówki, jak je odróżnić, napisaliśmy własnymi słowami.