RycinaZdjęcie: Rippitippi · Public domain · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: mycobel · CC BY 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Rippitippi · Public domain · źródło: Wikimedia Commons
Rycina: Emil Doerstling · Public domain · źródło: Wikimedia Commons
Trufla letnia
Tuber aestivum
Kulistawa trufla 2–10 cm z grubą, czarnobrązową skórką pokrytą piramidalnymi brodawkami; wnętrze żółtawe do oliwkowobrązowego, marmurkowane bielą. Rośnie od sierpnia do grudnia, zwykle 10–15 cm w głąb wapiennej gleby, pod bukami i dębami. Jadalna, choć mniej aromatyczna od trufli białej i perygordzkiej; w Polsce bardzo rzadka.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
27 stwierdzeń z Polski, z 2 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2020 r..
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (4), małopolskie (1).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Truflę wgłębioną łatwo pomylić z truflą letnią: obie są czarne i brodawkowate, a boczne wklęśnięcie zdarza się też u letniej. Wgłębiona jest mniejsza, do 3 cm, i przenikliwie pachnie fenolem, a wnętrze letniej jest jaśniejsze; pewność daje dopiero badanie genetyczne. Wgłębiona jest w Polsce ściśle chroniona.
Trufla letnia forma późna, zwana też truflą burgundzką, ma taką samą czarnobrązową skórkę w piramidalne brodawki jak typowa trufla letnia. Różni się ciemniejszym wnętrzem i mocniejszym, orzechowym aromatem; obie są jadalne.
Trufla letnia ma wnętrze żółtawe do oliwkowobrązowego z białym marmurkiem, którego żyłki zawsze pozostają białe, a trufla czarnozarodnikowa — fioletowoczarne, z żyłkami zmieniającymi barwę na powietrzu. Letnia dojrzewa od sierpnia, czarnozarodnikowa od października; obie są jadalne.
Więcej z kategorii Podziemne
