Zdjęcie: Ron Pastorino / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: AnRo0002 · CC0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Holger Krisp · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: gailhampshire from Cradley, Malvern, U.K · CC BY 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Kurzawka ołowiana
Bovista plumbea
Kulisty owocnik do 3 cm, bez trzonu, z początku pokryty białą okrywą, która odpada, odsłaniając cienką, papierowatą, ołowianoszarą osłonę z otworem na szczycie. Rośnie gromadnie od lata do jesieni na pastwiskach i łąkach, zwłaszcza nawożonych. Jadalne są tylko młode, jeszcze białe okazy; bardzo podobna jest kurzawka czerniejąca.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
92 stwierdzenia z Polski, z 8 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: lipiec 2025.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (16), wielkopolskie (5), podlaskie (3).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Kurzawka otrębiasta bywa często mylona z kurzawką ołowianą. Otrębiasta ma zmienny kształt i okrywę pękającą na szorstkie poletka, a ołowiana jest kulista, z gładką, papierowatą, ołowianoszarą osłoną. Czasem rozstrzyga dopiero mikroskop.
Kurzawka czerniejąca i kurzawka ołowiana są tak podobne, że pewnie rozróżnia je zwykle dopiero mikroskop. Wskazówką bywa wewnętrzna osłona: u ołowianej srebrzysta, z czasem niebieskoszara, u czerniejącej czerwonobrązowa do czarnobrązowej. Obie są jadalne tylko młode, z białym wnętrzem.
Kurzawka omszona jest mniejsza, matowa i filcowata, a spotyka się ją na wapiennych murawach, piasku i skałach. Kurzawka ołowiana po zrzuceniu białej okrywy ma cienką, papierowatą osłonę barwy ołowiu i rośnie gromadnie na nawożonych pastwiskach.
Więcej z kategorii Pozostałe
