Zdjęcie: Eva Skific (Evica) · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Björn S... · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Lukas from London, England · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Michel Langeveld · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Ząbkowiec ochrowy
Steccherinum ochraceum
Cienka, skórzasta powłoka do 20 cm, na pionowych powierzchniach z drobnymi, półeczkowatymi kapelusikami – aksamitnymi, strefowanymi, białawymi do żółtopomarańczowych. Spód pokrywają krótkie, stożkowate kolce barwy ochrowej do morelowej. Dość częsty przez cały rok na martwych pniach i gałęziach drzew liściastych w lasach i parkach.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
90 stwierdzeń z Polski, z 10 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 6 września 2026.
Najwięcej stwierdzeń: wielkopolskie (13), zachodniopomorskie (10), podlaskie (8).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Ząbkowiec kulistozarodnikowy jest grubszy i większy, a jego kremowe kolce są dłuższe (2–2,5 mm), z ochrowymi końcami. Ząbkowiec ochrowy ma krótkie, ochrowe do morelowych kolce, a na pionowych powierzchniach tworzy drobne, aksamitne, strefowane kapelusiki.
Ząbkowiec strzępiasty jest całkowicie rozpostarty, bez odgiętych kapelusików, ma bardzo krótkie kolce i liczne nitkowate sznury grzybni na brzegu. Ząbkowiec ochrowy na pionowym podłożu tworzy aksamitne, strefowane kapelusiki, a jego kolce są ochrowe do morelowych.
Więcej z kategorii Nadrzewne
