Zdjęcie: Ben Mitchell Wildeep · Public domain · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Lairich Rig · CC BY-SA 2.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Zdjęcie: Svencapoeira · CC BY-SA 4.0 · źródło: Wikimedia Commons
Rogowniczka końska
Onygena equina
Maleńki grzyb do 8 mm wysokości: biaława, spłaszczona główka na grubym trzonku, której mączysta skórka pęka z wiekiem, odsłaniając rudobrązowy pył zarodników. Rośnie wyłącznie na gnijących kopytach, rogach i racicach, bo potrafi trawić keratynę. Dziś bardzo rzadka, gdyż padłe zwierzęta i odpady z rzeźni są usuwane.
Na co patrzeć
Sezon
Sezonu owocowania tego gatunku nie udało się ustalić: źródła, z których korzystamy, nie podają go wprost, a notowań z Polski i reszty Europy jest za mało, by go wyznaczyć.
W Polsce
4 stwierdzenia z Polski, z 2 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 5 września 2026.
Najwięcej stwierdzeń: śląskie (3), małopolskie (1).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Rogowniczka ptasia rośnie na piórach, sierści i w wypluwkach ptaków drapieżnych, a rogowniczka końska wyłącznie na gnijących kopytach, rogach i racicach. Końska ma spłaszczoną, białawą główkę, której mączysta skórka pęka, odsłaniając rudobrązowy pył.
Suchogłówka korowa rośnie gromadnie na korze martwych drzew, ma prawie czarny trzonek i po dojrzeniu pachnie przyprawą Maggi. Rogowniczka końska wyrasta tylko na gnijących kopytach, rogach i racicach, a jej biaława główka pęka, uwalniając rudobrązowy pył.
Więcej z kategorii Pozostałe
