Zdjęcie: Gerhard Koller / Mushroom Observer · CC BY-SA 3.0 · źródło: Wikimedia Commons
Łzawniczka kustrzebkowata
Ditiola peziziformis
Drobne (2–12 mm) poduszeczki lub tarczki, czasem na krótkim trzonku; wierzch świeżych owocników żółty, po wyschnięciu pomarańczowy, spód biały. Od czerwca do września na martwym drewnie brzóz, wierzb, jodeł i buków. Przypomina niektóre workowce, więc pewne oznaczenie wymaga mikroskopu.
Na co patrzeć
Sezon
W Polsce
63 stwierdzenia z Polski, z 5 województw — w bazie GBIF, która gromadzi m.in. obserwacje z iNaturalist i okazy z kolekcji zielnikowych.
Ostatnie: 2022 r.
Najwięcej stwierdzeń: łódzkie (37), mazowieckie (6), śląskie (4).
Stan na 18 października 2026. Mapa pokazuje, gdzie grzyb zgłaszano, a nie gdzie rośnie — tam, gdzie mniej osób fotografuje grzyby, stwierdzeń jest mniej. Zobacz stwierdzenia w GBIF
Łatwo pomylić z
Podobne gatunki wskazane w opisach Wikipedii — sprawdź różnice, zanim zdecydujesz.
Ditiola haasii ma mniejsze owocniki niż łzawniczka kustrzebkowata, której żółte poduszeczki lub tarczki mają 2–12 mm i biały spód. Pozostałe różnice widać dopiero pod mikroskopem.
Łzawniczka korzeniasta ma żółtą, śliską główkę osadzoną na białym, często rozgałęzionym trzonie i rośnie od maja do lipca na drewnie świerków i korzeniach sosen. Kustrzebkowata tworzy drobne poduszeczki lub tarczki z białym spodem, najwyżej na krótkim trzonku, na drewnie brzóz, wierzb i buków; pewną różnicę pokazuje mikroskop.
Więcej z kategorii Galaretowate
