Częsta pomyłka
Smolucha bukowa czy niszczyca anyżkowa?
Jak je odróżnić: cechy obu gatunków obok siebie, ich sezon i siedlisko.
warunkowo jadalny
niejadalnyNiszczyca anyżkowa to gatunek niejadalny — bez wartości kulinarnej albo o niepewnej jadalności. W atlasie „niejadalny” nie znaczy „bezpieczny”: jeśli nie masz pewności, co znalazłeś, nie zbieraj go.
Także smolucha bukowa to gatunek tylko warunkowo jadalny — jadalny pod pewnym warunkiem albo budzący wątpliwości źródeł. Przeczytaj jego opis, zanim go zbierzesz.
Jak je odróżnić
Niszczycę anyżkową można pomylić ze smoluchą bukową. Niszczyca to wieloletnia huba z martwego drewna świerków, jodeł i sosen, z brodawkowatym wierzchem i kanciastymi porami; smolucha rośnie na martwych bukach i jaworach, ma białawe pory brązowiejące po uciśnięciu i często wydziela ciemne krople.
Cechy obok siebie
Sezon
Oba gatunki owocują od sierpnia do października — wtedy łatwo o pomyłkę.
Opisy
Smolucha bukowa
Jednoroczna huba szerokości do 15 cm, rdzawoczerwona do czarnobrązowej, z grubym, jaśniejszym brzegiem; białawe pory po uciśnięciu brązowieją, a spód często wydziela ciemne krople. Rośnie od sierpnia do października na martwych bukach i jaworach. Młode, miękkie owocniki bywają jadane, starsze twardnieją; w Polsce rzadka i zagrożona.
Więcej o gatunku →Niszczyca anyżkowa
Wieloletnia huba szeroka na 3–12 cm, poduszkowata, kopytkowata lub półeczkowata, z grubym, zaokrąglonym brzegiem. Wierzch brodawkowaty, żółtopomarańczowy, ochrowy lub cynamonowy, z wiekiem rdzawobrązowy do czarnego; pory kanciaste lub labiryntowate. Rośnie na martwym drewnie świerków, jodeł i sosen, często w górach; niejadalna.
Więcej o gatunku →Te gatunki zestawia artykuł Wikipedii: Niszczyca anyżkowa (pl). Wskazówki, jak je odróżnić, napisaliśmy własnymi słowami.