Częsta pomyłka
Piestrzyca popielata czy piestrzyca gładkozarodnikowa?
Jak je odróżnić: cechy obu gatunków obok siebie, ich sezon i siedlisko.
warunkowo jadalny
niejadalnyPiestrzyca gładkozarodnikowa to gatunek niejadalny — bez wartości kulinarnej albo o niepewnej jadalności. W atlasie „niejadalny” nie znaczy „bezpieczny”: jeśli nie masz pewności, co znalazłeś, nie zbieraj go.
Także piestrzyca popielata to gatunek tylko warunkowo jadalny — jadalny pod pewnym warunkiem albo budzący wątpliwości źródeł. Przeczytaj jego opis, zanim go zbierzesz.
Jak je odróżnić
Piestrzycę gładkozarodnikową wiele razy mylono z piestrzycą popielatą. Ma płaską, talerzykowatą główkę do 2 cm, często popękaną promieniście na brzegu, a popielata tworzy głębszą miseczkę 2–4 cm; obie są szare, od spodu owłosione, na owłosionym trzonku.
Cechy obok siebie
Sezon
Oba gatunki owocują od sierpnia do października — wtedy łatwo o pomyłkę.
Opisy
Piestrzyca popielata
Szara do szarobrązowej miseczka 2–4 cm, od spodu szarobiała i filcowato owłosiona, na smukłym, owłosionym trzonie zwykle dłuższym niż jej średnica. Rośnie od lata do późnej jesieni na ziemi, w mchu lub na próchniejącym drewnie pod dębami i drzewami iglastymi; w Polsce dość częsta. Podawana jako jadalna, ale w jej rodzinie są gatunki trujące.
Więcej o gatunku →Piestrzyca gładkozarodnikowa
Drobna piestrzyca o płaskiej, talerzykowatej główce 0,5–2 cm, często promieniście popękanej na brzegu, gładkiej i szarej do szarobrązowej od góry, a od spodu omszonej. Szary, owłosiony trzonek bywa dłuższy niż szerokość główki. Rośnie w wilgotnych lasach liściastych i mieszanych; bywa mylona z piestrzycą popielatą. Niejadalna.
Więcej o gatunku →Te gatunki zestawiają artykuły Wikipedii: Helvella fibrosa (en), Helvella macropus (en). Wskazówki, jak je odróżnić, napisaliśmy własnymi słowami.